Alle Remmen Los

“Nou, als dat mijn kind was zou ik het wel weten!”

“Kun je jou kind niet opvoeden?”

“He! Waar zijn mijn remmen?” Stel u voor: uw kind fiets heuvelafwaarts. De wereld zoeft aan het kind voorbij, daarbij moet het de kuilen in weg zien te ontwijken. Dan komt er een bocht.

De wind raast in de oren en door de snelheid verschijnen er tranen in de ogen. Plotseling verschijnen er obstakels op de weg, uw kind wil remmen, maar dan blijkt dat hij de remmen niet kan vinden.

De fiets gaat steeds sneller heuvelafwaarts, uw kind wordt overweldigd door indrukken, maar de vele obstakels op het wegdek vragen de volledige aandacht. Uw kind heeft veel handelingen niet meer onder controle. Wie heeft er in zo’n situatie dan nog aandacht voor de tegemoetkomende vrachtwagen?  Zo ziet het leven eruit van iemand met Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD).

Het komt allemaal door dat het moeilijk is voor iemand met ADHD  om op de rem stappen. Dit gebeurt er in werkelijkheid. De hersenen, de baas van het lichaam, bevinden zich vlak achter het voorhoofd. De voorste hersendelen helpen bepalen waar je heen gaat en sturen de individuele stappen om ergens heen te gaan.

Zoals vrijwel iedere baas zijn de hersenen geneigd “Nee” te zeggen.  Als voorbeeld nemen we ouders welke geacht worden in huis de baas te zijn. Bedenk hoe vaak zij vanuit hun positie “Nee” zullen moeten zeggen. Ze zeggen vaak dingen als “Pak niet weer een ijsje” of “Je mag niet na 10 uur ‘s avonds naar buiten” of “Stop met je computerspelletje en ga je huiswerk maken”. We zouden oncontroleerbaar gedrag gaan vertonen als niet iets of iemand er voor zorgt dat we onze remmen gebruiken.

Zo behoort het althans te werken, maar dat gaat niet op voor personen als uw kind. De hersenen doen hun werk niet goed en de ingebouwde rem functioneert niet naar behoren. De ADHD patiënt heeft moeite de aandacht te houden bij het remmen. Uw kind is heel snel afgeleid van het hoofddoel door andere prikkels van buiten af.  Daarbij kan het zijn dat uw kind daarnaast moeite heeft met stilzitten en overbeweeglijk is, dit wordt aangeduid als Attention Deficit Hyperactivity Disorder of ADHD.

Uw kind heeft dus moeite met remmen, en dat bij iedere gedachte die in hem opkomt. Daardoor heeft uw kind ook moeite met remmen bij frustraties en overreacties.  Dit leidt tot impulsiviteit. Het zal dus geen verbazing wekken dat uw kind vaak de controle over zichzelf verliest.

Laten we een andere voorstelling maken: uw kind zit op een boot te vissen terwijl de lijn in het water ligt vaart de boot met uw kind aan het roer door, het varen en vissen eist al de aandacht van uw kind op. Op het moment dat er een vis toegehapt heeft vraagt die gebeurtenis alle aandacht van uw kind op, daardoor heeft hij niet in de gaten dat de boot tegen een dijk dreigt te varen.

Het is niet zo dat hij niet weet dat er een dijk is, waar hij uiteraard niet tegenop wil varen. Het is gewoon zo dat hij geen kans krijgt het gevaar op tijd waar te nemen, net zoals toen uw kind van de heuvel fietste en de vrachtwagen niet zag aankomen.  Uw kind zit vaak vast in de beleving van het moment, de toekomst komt als een verrassing. Dit wordt ook wel aangeduid als een gebrek aan het vooruit kunnen zien.
Daarom heeft uw kind moeite met lang genoeg met iets stoppen om te kunnen overwegen wat voor hemzelf het beste is in de nabije toekomst, hetgeen vaak ten onrechte wordt uitgelegd als desinteresse. En ook lang genoeg met iets stoppen om te kunnen overwegen wat voor anderen in zijn omgeving het beste is in hun interactie, hetgeen vaak ten onrechte wordt uitgelegd als egoïstisch of gemeen gedrag.

Van welke andere veelvoorkomende problemen met ADHD heeft uw kind last? Onderwijzers, ouders en vrienden kunnen vele andere afwijkende gedragsuitingen waarnemen bij een kind. Zo zouden zij kunnen opmerken dat uw kind een slecht organisatorisch inzicht heeft, waarbij opgemerkt dient te worden dat uw kind zelden de voor hem juiste opdrachten krijgt.

Als uw kind zijn huiswerk al maakt dan vergeet deze het vervolgens weer op tijd in te leveren. Uw kind ziet de wereld om zich heen maar traag bewegen. Het lijkt voor uw kind een eeuwigheid te duren voordat anderen zich aan de maaltijd begeven, of er uren over doen om iets simpels te kopen. En het duurt in de ogen van uw kind veel te lang alvorens iemand verteld wat die werkelijk van hem wil. In de beleving van uw kind gaat de tijd in dergelijke situaties maar langzaam vooruit.

Uw kind moeite heeft met discussies, geeft anderen de schuld en heeft moeite met liegen. Het kan onbelangrijke zaken, buiten proportioneel opblazen en gaat schreeuwen naar mensen die hem willen helpen. Een ADHD kind heeft er moeite mee om op te merken hoe anderen naar hem toe reageren en zal vaak een nerveus en bezorgd gedrag vertonen. Het heeft ook moeite met netjes schrijven, en soms met andere onderwijs bezigheden. Wat kunnen uw kind en zijn omgeving eraan doen? Gewoon stoppen!

Nu u weet dat het probleem wordt veroorzaakt door het onvermogen van uw kind om te remmen moeten we onze ogen goed openhouden en er op letten dan de remmen van uw kind functioneren, voordat het uit de hand loopt. De waarschuwings signalen zijn onder andere boosheid, stemverheffing, een vuist maken en andere signalen die erop duiden dat uw kind dreigt te worden overweldigd door indrukken.

Uw kind zelf zal bij de eerste tekenen van ‘oververhitting” extra hard moeten proberen te remmen. Hij zal zich daartoe moeten aanleren aan zijn omgeving duidelijk te maken dat het hem even te veel wordt. Bijvoorbeeld door een “time-out” te vragen aan personen die hem na staan.

Hij zou zich dan kunnen afzonderen en zich niet moeten bekommeren om het feit dat hij niet het laatste woord heeft gehad in een discussie, die kans komt later wel. Uw kind zal moeten proberen weer kalm te worden door een rustgevende bezigheid, zoals lezen of iets sorteren. Wanneer uw kind dan weer kalm is kan hij zonder problemen terugkeren in de groep.

Ook zal uw kind moeten leren luisteren naar personen in zijn omgeving die hem vragen even een “time-out’ te nemen. Uw kind maar ook zijn omgeving dienen in te zien dat het nemen van beslissingen veel simpeler is wanneer iedereen kalm is. Mensen denken nu eenmaal niet helder wanneer zij opgewonden zijn. Om het fiets incident weer aan te halen, wacht tot de fiets vanzelf tot stilstand komt. kijk dan in het rond en overweeg je opties in kalmte.

Personen in de omgeving van uw kind die vaak wel in staat zijn gevolgen van een bepaalde handeling te voorzien zouden hem kunnen coachen, alsof zij tijdens het fictieve fietsincident op het trottoir stonden. Omdat zij in dat geval geen moeite hebben met het behouden van het overzicht. Zij roepen uw kind toe; “Pas of voor die vrachtwagen!” “Pas op voor de kuil”, of “Pas op voor je tentamen volgende week”. Uw kind zou er dus goed aan doen om te luisteren naar de signalen die worden gegeven door bijvoorbeeld zijn ouders.

Medicatie

Met de tijd zou het voortschrijdende inzicht van uw kind er toe kunnen leiden dat hij niet gaat schreeuwen tegen personen die hem willen helpen. Medicatie zoals Ritalin kan bijdragen tot het verminderen van de symptomen van ADHD.

Als we teruggaan naar het geschetste fiets incident dan zou medicatie uw kind kunnen stimuleren eerder op de rem te gaan staan. ADHD heeft bij uw kind naast enkele negatieve gevolgen ook vele goede eigenschappen in zich. Het is absoluut niet louter negatief, al wordt dat door de onwetende omgeving wel vaak als zodanig ervaren. uw kind heeft een positief zelfbeeld nodig om optimaal te functioneren en dat te verkrijgen hoeft niet al te moeilijk te zijn.

Personen zoals uw kind zijn vaak vrij slim, erg creatief, en hebben een “niet geschoten altijd mis” mentaliteit.

Gezinsoverlevings- tactieken schelden, liegen en videospelletjes.

Eerst het slechte nieuws, een groot deel van de diversiteit aan verschijningen binnen wat ADHD wordt genoemd zijn lastig te behandelen.

Als we de kansen van uw kind op een succesvolle toekomst willen vergroten — en onze eigen institutionalisering daarbij buiten beschouwing latend — dienen we te leren hoe om te gaan met de gedrags benadering tot ADHD.

Het is geen simpele opgave om de belangrijkste adviezen op een rij te zetten. Problemen en prioriteiten wijzigen door de tijd. Het goede nieuws is dat niemand schuld heeft aan de problemen welke worden veroorzaakt door ADHD. Het is niet de schuld van uw kind, nog de schuld van de ouders of begeleiders.

De sleutel om de individuele ADHD problematiek aan te pakken kan wellicht het best worden omschreven als een “perspectief van onvermogen”. Het onvermogen van uw kind om bijvoorbeeld zijn aandacht bij zijn werk te houden is iets wat hem overkomt, zoiets gebeurt zonder dat uw kind het beseft. Niemand kiest vrijwillig voor de problemen van uw kind. Je mag een afkeer hebben van ADHD maar niet aan de personen die eronder lijden.

Er zijn diverse redenen waarom het moeilijk is ongewenst gedrag te accepteren als zijnde “waarlijk” onvermogen. Anders dan bij blind- of doofheid zijn er geen uiterlijke kenmerken voor het ADHD gedrag dat uw kind ten toon spreidt.

Niemand zou het in zijn hoofd halen om te gaan schreeuwen naar een doof kind dat ongewenst gedrag laat zien, dat zou als belachelijk en oneerlijk worden ervaren door de omgeving.

Wanneer uw kind zich echter op identieke wijze zou uiten zou dat door zijn omgeving door de afwezigheid van uiterlijke kenmerken veel minder worden geaccepteerd. Het psychische onvermogen van uw kind wordt door de samenleving in het algemeen anders benaderd dan bijvoorbeeld de fysieke problemen van een doof kind.

Het dove kind heeft problemen maar valt niemand uit zijn omgeving aan, daarnaast roepen fysieke problemen bij anderen vaak instinctieve zorggevoelens op. Wanneer het kind de ouders die hem alleen maar willen helpen uitfoetert of vervloekt wekt dat op de onwetende omgeving aversieve gevoelens op, er is aldus een groot contrast tussen de benadering van psychische en fysieke problemen.
Het is dan ook niet vreemd dat psychische problemen aan lagere acceptatie grens hebben binnen de maatschappij.

“Nou, als dat mijn kind was zou ik het wel weten!”

Wanneer uw kind een woede aanval heeft, is de omgeving geneigd te denken dat zoiets het resultaat is van slechte opvoeding. Als uw kind bijvoorbeeld in een supermarkt boos de producten uit een snoeprek op de grond gooit zullen de toeschouwers denken en vaak ook zeggen “kun je jou kind niet opvoeden?”, “nou, als dat mijn kind was zou ik het wel weten!”, “wat mankeert u, dat u uw kind niet onder controle kunt houden?”, “zo dat is asociaal” en meer van dat soort opmerkingen die de ouders van uw kind geregeld te horen krijgen.

Het is voor derden dan ook niet gemakkelijk te accepteren dat het gedrag van uw kind wordt veroorzaakt door een psychische handicap, die lage acceptatiegrens komt voort uit de wijze waarop mensen zichzelf beschouwen. De individuele personen welke onze maatschappij vormen gaan er merendeels vanuit dat zij worden aangestuurd door hun eigen persoonlijkheid dan wel eigen wil of de ziel. Het is lastig voor hen te accepteren dat ook zij worden aangestuurd door neurotransmitters.

Het gebrek aan inzicht in de problematiek maakt het lastig voor de maatschappij uw kind te zien als een unieke persoonlijkheid met speciale trekjes. Deze inzichtelijke tekortkoming vanuit de maatschappij kan de begeleiders van uw kind maar ook uw kind zelf juist van dienst zijn. Het weerlegt de mogelijke schuldgevoelens van zowel ouders als die van uw kind.

Het helpt de ouders om zichzelf te zien als therapeuten voor hun probleem kind, en niet als een slachtoffer van uw kind. Het helpt de ouders een realistische kijk te creëren op de problematiek van uw kind, en de woede en frustraties welke het gedrag van uw kind oproept wanneer deze niet voldoet aan het verwachtingspatroon te minimaliseren. Zie het positief Kijk vooral naar de positieve aspecten van ADHD, de energie, de “waarom niet?” houding en bijvoorbeeld de creativiteit.

Hoewel het gezien de problemen van uw kind soms lastig kan zijn iets te vinden waarvoor hij gecomplimenteerd kan worden dienen ouders iedere mogelijkheid aan te pakken uw kind te loven wanneer die iets heeft bereikt of gedaan wat positief is. Uw kind heeft ook net als ieder ander kind aandacht nodig, onderneem samen activiteiten doe spelletjes, lach samen en vergeet niet af en toe te kroelen, behoud een goed gevoel voor humor.

Houd er rekening mee dat kinderen zoals uw kind vaak enkele jaren achterlopen met hun sociale ontwikkeling vergeleken met andere kinderen. Ouders zullen hun verwachtingspatroon op dat gegeven dienen aan te passen. Wanneer een kind eindelijk zover is dat hij nadat zijn boze bui over is excuses maakt, over de reden van zijn boosheid wil praten of gewoon weer bij je komt zitten en bijvoorbeeld een kroel geeft, neem dan de gelegenheid ten baat om deze goede momenten in de relatie te koesteren, neem die zoals ze komen. Laat uw kind altijd weten dat u ondanks zijn beperkingen vertrouwen in hem heeft.

Beloon goed gedrag

Wanneer uw kind kritiek verdient, bekritiseer dan het gedrag niet uw kind. Probeer het bestraffen van ongewenst gedrag te voorkomen, beloon daarentegen het goede gedrag dat uw kind vertoond, als uw kind bijvoorbeeld aan het schelden is bestraf dat dan niet direct maar beloon hem juist als hij dat achterwege laat.

Alleen positieve beloningen zullen het ongewenste gedrag tegengaan en het positieve naar voren halen. Wanneer een situatie dreigt te escaleren, ga dat dan tegen met een positieve benadering in plaats van met het geven van kritiek.

Als bijvoorbeeld uw kind slaags raakt met zijn zus, probeer dan uw kind een andere activiteit aan te reiken in plaats van hem te bestraffen. Zeur niet tegen uw kind, zeuren heeft nog nooit gewerkt. Als je niets aardig te zeggen hebt zeg dan niets. Zelfs simpele vragen als “hoe was je dag” kunnen uw kind frustreren. Hou geen preken tegen uw kind, dat werkt namelijk ook niet, daarbij zorgt het tijdbesef van uw kind ervoor dat lange gesprekken oneindig lijken te duren. Geef in plaats daarvan korte, duidelijke instructies.

Ga niet in discussie met uw kind. Bij een ruzie zijn altijd minstens twee personen betrokken. Van een geestelijk volwassen persoon mag worden verwacht dat deze conflictsituaties weet te vermijden. Geef uw kind geen spontaan, ongevraagd advies. Hoe groot acht u de kans dat wanneer uw kind bezig is met een computerspel hij vriendelijk zal voldoen aan uw verzoek onmiddellijk te gaan praten over zijn schoolrapport of over zijn nog openstaande huiswerk opgaven?

De interactie tussen uw kind en zijn ouders kan vaak in een van de volgende drie categorieën worden geplaatst:

Bruikbaar
Onbruikbaar
Schadelijk

Feitelijk is er niet een categorie onbruikbaar, alle onbruikbare interventies vallen uiteindelijk in de categorie schadelijk, omdat zij leiden tot verdere frustratie waardoor de volgende interactie al bij voorbaat dreigt te mislukken. Soms zijn relaties op een punt aangeland waarbij zelfs een simpele begroeting irritatie op kan wekken. Dus als een vraag niet bruikbaar is, stel hem in zo’n geval dan ook niet.

Als de vraag aan uw kind om zijn kamer op te ruimen al twaalf jaar zonder resultaat blijft dan hoeft u niet te verwachten dat die vraag vandaag ook niet effectief zal blijken te zijn. Het is verbazingwekkend te zien hoe vaak ouders telkens weer de zelfde nutteloze onbruikbare strategieën blijven volgen, alsof dat na de duizendste maal plotseling wel resultaat zou geven.

Een onbruikbare interactie kan mogelijk wel bij de ouders van uw kind hun gemoed even goed doen, maar het zal niet tot verbetering leiden in de gedragingen van uw kind en doet de relatie op zich ook geen goed.

De ouders dienen als deze iets zeggen er ook naar te luisteren, zij kunnen zich het beste aanleren eerst in gedachten te herhalen wat er door uw kind is gezegd en pas dan antwoord te geven. De ouders zouden zich kunnen verdiepen in de redenen van het gedrag dat hun Beloon goed gedrag kind vertoond: “waarom reageert hij zo?” Er is een reden voor zijn gedrag zelfs als dat niet rationeel lijkt. Het gedrag van uw kind komt zoals eerder opgemerkt voort uit zijn onvermogen om de gevolgen van zijn handelen te kunnen overzien.

Uwkind speelt liever een computerspelletje dan zijn huiswerk te maken. Er van uitgaande dat uw kind door zijn onvermogen vooruit te kunnen zien, is de keuze een spelletje te spelen logisch. Als uw kind uitvalt nadat hij tijdens het spel wordt gestoord met de vraag of hij zijn huiswerk al gemaakt heeft hoeven zijn ouders dat vooral niet persoonlijk op vatten, het geen overigens makkelijker gezegd is dan gedaan.

De ouders doen er goed aan hun kind te betrekken bij het proces van probleem oplossing, keuzes voor te stellen en te onderhandelen en te trachten hem enigszins flexibel te laten worden. Uw kind kan worden geholpen in zijn queeste naar win-win situaties.

Daarbij dienen de ouders zich bewust te zijn dat het onderhandelen vooraf gaat aan het nemen van een uiteindelijke beslissing. Neem iedere dag even de tijd om samen activiteiten de doen, of alleen maar gezamenlijk in een zelfde kamer te zijn.Laat uw kind daarbij zelf in redelijkheid bepalen met welke activiteit het zich wil bezighouden en geniet van het samenzijn zonder escalaties. Vermijd daarbij kritiek, zelfs positieve. Beperk het stellen van vragen en commentaren (ook positieve) tot een minimum.

Een onderbreking van een bezigheid wordt door uw kind nu eenmaal als een uiterst hinderlijke verstoring van zijn bezigheid gezien. Het doel van een dergelijk samenzijn is de balans tussen goede en slechte interacties positief te laten uitslaan.

Beloningssystemen zijn gebaseerd op het natuurlijke verlangen van kinderen om hun ouders te behagen. Wanneer de basis van een relatie tussen ouder en kind is verstoord dan dient vooraleerst het vertrouwen tussen ouder en kind te worden hersteld alleen dan kan een beloningssysteem zinvol zijn. Het werken met beloningssystemen bij adolescenten zoals uw kind die zichzelf meer als partner zien heeft op hem minder invloed. Gedragsmodificatie kan ook worden bewerkstelligd door kalm te blijven om zodoende een escalatie te voorkomen.

Overweeg de volgende scenario’s:

Eerste scenario: Ouder tot het kind: “Ga je huiswerkopdrachten maken’ waarop het kind reageert met “Laat me met rust, ga weg.”

Tweede scenario Ouder tot het kind: “Wil je pannenkoeken met spek?” waarop het kind reageert met: “Laat me met rust, ga weg.”

Wat is hier aan de hand. uw kind reageert op beide scenario’s hetzelfde of het voor hem nu negatief is dan wel positief.

Zijn negatieve respons heeft duidelijk niets van doen met de eigenlijke vragen. Het heeft te doen met het feit dat uw kind wordt gestoord in zijn bezigheden. Dat uw ind wordt overweldigd door de vraagstelling, het heeft te maken met ADHD. Het zal duidelijk zijn dat in een dergelijke situatie een beloningssysteem geen nut heeft.

Het probleem zit hem erin dat uw kind het gevoel ervaart te worden overweldigd, het is geen motivatie probleem. Wanneer een beloningssysteem niet werkt is het aan te bevelen om een andere benadering te kiezen, namelijk een die er op is gericht escalatie te voorkomen.

Ouders anticiperen dan en trachten het probleem voor te zijn, ze stoppen, blijven klam en onderhandelen indien dat mogelijk is.

Het stoppen geldt niet alleen voor het kind maar ook de ouders.

STOP!

Deze vier letters vormen de sleutel in de gedragsbehandeling voor vrijwel alle ADHD personen. De stap zetten om te stoppen is belangrijk maar tevens een zeer lastige om te maken. Uw kind heeft door zijn ADHD moeite te remmen, moeite te stoppen dus. Doordraven voorbij zijn controle limiet brengt hem niets goeds.

De eerste stap ter voorkoming van escalatie is dus stoppen. Zodra alle betrokken zijn gestopt, kan de tijdsfactor helpen om een ieder te laten afkoelen. Het werkt! Tijd heelt wonden, maar ook boosheid. Een time-out van 5 tot 10 minuten is meestal voldoende voor uw kind om alles weer op een rijtje te krijgen en tot rust te komen.

Wanneer de regeneratie langer duurt dan 30 minuten spelen er mogelijk andere zaken zoals depressies een rol. Als de betrokkenen weer kalm zijn zullen de meeste mensen de juiste conclusies kunnen trekken uit het gebeuren. Als de ouder van uw kind kalm blijft en de oorzaak van het conflict laat rusten zal deze verbaasd staan over het feit dat uw kind op een bepaald moment, meestal vrij snel, terug zal komen op het gebeuren. dat gebeurt niet altijd maar wel opmerkelijk vaak.

Uw kind is alles behalve dom, hij weet hoe te denken, hij is zich bewust van morele aspecten, hij weet wat juist is en wat niet. Het heeft alleen wat meer tijd nodig om zichzelf onder controle te krijgen en alles weer op een rijtje te zetten. Wanneer iedereen weer kalm is zullen de andere gedragsmethodieken weer functioneren. Uw kind wordt dan ook bewust betrokken bij het oplossen van het probleem vanuit een positieve benadering. Wanneer beide partijen tegen elkaar schreeuwen zijn de opties beperkt. Gewoon stoppen dus.

En dat geldt dus ook de ouders van uw kind! Of voor U! Ja, U. U bent ten slotte de enige die dit leest, ook u zal op de rem moeten gaan staan. U worstelt ook met uw zelfcontrole ondanks het feit dat uw hersenen theoretisch normaal functioneren. ADHD in de familie kan uitputtend zijn en een demoraliserende werking hebben. De kans dat een van de ouders eveneens ADHD heeft is groot, dus op tijd stoppen is dan nog duidelijker voor beide partijen een noodzakelijk iets.

Waarom zouden we verwachten dat uw kind de enige is die probeert (en erin slaagt) zijn zelfcontrole te herwinnen. Waarom zouden we verwachten dan de enigste persoon met een gediagnosticeerd psychologische handicap de enigste zou zijn van wie inspanning wordt gevraagd? Mogelijk antwoord u op die vraag dat u zodanig wordt overweldigd en gestrest raakt door uw omgeving dat u moeite heeft zichzelf onder controle te houden.

Welkom dan bij de club. Dat is namelijk precies datgene wat uw kind ervaart. Schreeuwen is contraproductief, uw kind is al overweldigd en over gestimuleerd door impressies, schreeuwen maakt dat alleen erger, en maakt het lastiger voor uw kind om weer tot rust te komen.

De eerste tekenen van de dreiging dat een situatie uit de hand kan gaan lopen zijn vaak stemverheffingen, rood aanlopen, verkramping of gemompel. Dan is het tijd om het lont uit het kruitvat te halen. Op een dergelijk punt kunt u de situatie trachten te redden met humor, onderhandeling en het gesprek in en andere richten duwen, of misschien alleen even diep te zuchten.

Wanneer uw kind aangeeft te zijn overweldigd reageert deze veelal met afwijzingen: “Ga mijn kamer uit”; “laat me met rust”, “Ik heb geen zin om te praten”, etc. Dit zijn geen verzinsels van uw kind, het is een uiting van zijn gemoed toestand. Feitelijk geeft uw kind daarmee perfect aan wat de ouder moet weten, stop! Dit is dus niet het moment om impulsen aan uw kind te geven.

De ouder bezit misschien wel de zelfcontrole zich zelf over een dergelijk punt heen te zetten, maar uw kind kan dat niet, die is zo niet geboren. Ga er nooit vanuit dat omdat u een situatie de baas kan, uw kind dat ook kan. Alle breinen hebben gelijke rechten, maar zijn niet allemaal hetzelfde samengesteld.

De ouders moeten trachten hem in te laten zien dat een afkoelingsperiode geen straf is. uw kind mag zich tijdens een time-out bezig houden met voor prettige zaken bijvoorbeeld lezen, spelen met lego of muziek luisteren. Adrenaline verhogende computerspelletjes zijn in een dergelijk geval een mindere optie.

Ook de ouders moeten zich gedurende een afkoelingsperiode bezighouden met ontspannende activiteiten. Wanneer een time-out niet helpt kunnen de ouders uw kind negeren. Er zij er altijd minstens twee nodig voor een gevecht. Dus wanneer de ouders de arena niet binnengaan, zal dat gevecht ook niet plaatsvinden.

De beslissing om over te gaan tot een time-out heeft niets van doen met de vraag wie uiteindelijk de discussie wint, u geeft niet toe. Leg voor de time-out rustig en kalm het waarom nogmaals uit en beëindig dan de discussie. Later wanneer de zaken weer enigszins rustig kunnen worden benaderd kan er dan op worden teruggekomen. Maar als uw kind alleen vraagt om te stoppen, hoe krijgen we dan iets voor elkaar?

Goede vraag, maar hier zijn uw keuzes:

Blijf discussiëren voor een half uur, krijg nadien niet voor elkaar, beschadig de relatie met het kind, en verhoog de frustraties binnen het gezin. Er voor zorgend dat een volgende uitbarsting zich direct alweer aandient.

Neem een kort bestand in acht, bereik iets, behoud de relatie met het kind, en verlaag de huiselijke frustraties ervoor zorgend dat een direct volgende uitbarsting onwaarschijnlijk is.

De keuze lijkt simpel nietwaar?

In het heetst van de strijd en geconfronteerd met deze keuzes maken de meeste van ons echter de verkeerde keuze. Al met al is dit niet altijd een even efficiënt systeem maar nog de ouders nog uw kind hebben veel keuzes. Maar stoppen is de minst slechte optie en is duidelijk een betere methode dan die van het contraproductieve schreeuwen naar elkaar. Na de afkoeling. uw kind is al overweldigd en verward. Ouderlijke woede heeft geen effect, en maakt de situatie alleen nog gespannener.

BLIJF KALM (makkelijker gezegd dan gedaan)

SPREEK RUSTIG LOOP WEG
(zeg dat de discussie kan worden hervat als iedereen weer tot rust is gekomen)

Gebaseerd op The ADHD e-book Martin L. Kutscher, MD Fred Bervoets 2017 ADHD.cafe
 
 {jssocials}
Share on Facebook!Share on Twitter!g+